Verhalen
Soms zijn er dingen die je voelt, maar nog geen woorden krijgen.
Hier vind je verhalen, fragmenten en teksten
die ontstaan zijn vanuit die plek.
Misschien herken je iets.
Misschien zet het iets in beweging.
Gedicht over grenzen
Niet van jouw maar wel van mij
Ik heb van iemand gehoord
Dat ik te dicht wil komen
Niet fysiek, nee
tot bij je verlangens
intenties en grootste dromen
Het is sterker dan mezelf,
ik wil meer weten.
Ik zie het aan je,
geen kwaad bedoeld.
Ik wil je helpen,
omdat ik herken wat jij voelt.
Wat schuilt er achter voor jou?
is het pijn, té veel geven of verdriet?
En ik weet het,
Het zijn mijn zaken niet.
Ik heb van iemand gehoord
Dat ik te dicht wil komen
En soms, ja soms
Zijn het niet de jouwe,
maar mijn eigen dromen.
Als een spiegel lijk ik soms op te gaan.
Ik vergeet mezelf en mijn eigen bestaan.
Ik voel en beleef in stoten en vlagen.
Ik weet, dat ik dit niet alleen hoef te dragen.
Het is niet altijd van mij,
maar blijft wel plakken alsof ik het zelf zei.
Ik weet dat het niet van mij is.
Het raakt me, een pijn, verdriet, een gemis.
Ik heb van iemand gehoord
Dat ik te dicht wil komen
En ik heb daarover nagedacht.
Wat ik ergens al wist maar niet had verwacht,
ss dat die iemand gelijk heeft.
Ik ben een persoon die liefde en troost weggeeft.
Alleen blijf ik dan achter,
en wacht ik op iets om te vervullen.
Dat wat,
mijn innerlijk kind altijd zal blijven willen.
Ik wil zo graag gezien worden voor wat ik geef.
Omdat ik vanbinnen geloof,
dat dat de grootste reden is waarom ik leef.
~ S.j. Wilsje
Mini- verhaal over loslaten en vertrouwen
De kleine prinses
De oude vrouw had de hand van de prinses stevig vast en liep met haar naar de ingang van de grot. Ze wist niet wat er zou komen, maar had ergens vertrouwen in wat haar te wachten stond. Vlak voor ze de grot bereikten, verkende de prinses alles rond haar vluchtig. Het bos was stil. Te stil. Een vogel sprong van de ene tak naar de andere. Geluidloos, vlak. Er klopt iets niet, bedacht ze zich. De prinses wierp opnieuw een blik naar de oude vrouw. Haar blik gleed af naar haar verrimpelde hand. De aderen op haar pols leken te bewegen als blauwe rivieren die langs kleine, bruine vlekjes heen kronkelden. Het deed haar terugdenken aan de landschappen die haar moeder vroeger zo passioneel schilderde. Was ze maar hier. De prinses verzonk in gedachten alsof de wereld rond haar stilstond. Ze voelde geen tijd. Ze merkte alleen maar ruimte op.
Toen ze de grot betraden, maakte de oude vrouw maakte haar greep los en knielde voor de prinses neer. Haar gezicht was zacht en vriendelijk, maar ze voelde verdriet achter haar tranende ogen.
‘Waarom huil je?’ , vroeg de prinses bezorgd.
‘ Omdat hier jouw reis begint en de mijne eindigt.’, antwoordde de oude vrouw terwijl ze een traan wegveegde. Ze stond op en verdween in het niets.
De prinses bleef alleen achter in de verlaten grot zonder enig idee wat ze daar deed. Waarom bracht ze me naar hier? Hoe kom ik hier ook alweer uit? Ze keek verward rond en voelde paniek toeslaan. Haar adem stokte, ze kon geen woorden uitbrengen. Help! Haar gedachten raazden. Snel doorzocht ze de grot op zoek naar alles wat een dreiging kon vormen. Niets. Er was helemaal niets en niemand. Boven haar voeldeze plots een warme gloed haar kruin verwarmen. Ze keek op en staarde recht in een opening die haar terug het bos in leidde. De melodie van een spotvogel doorbrak de stilte. Eindelijk, leven. De prinses herkende het lied. Het was dat lied dat haar moeder vroeger voor haar zong wanneer ze verdriet had. Het warme haar vanbinnen en van paniek was geen enkel spoor meer. Ze kon enkel maar luisteren:
‘You are my sunshine, my only sunshine.
You make me happy, when clouds are grey.
You’ll never know dear. How much I love you.
Please don’t take my sunshine away.’
Binnenkort meer…